Canım ağlamak istiyor bazen. Neden bilmem. Bilirim aslında ama söylemem. Çünkü cümleleri bunu anlatmak için nasıl bir araya getiririm bilmem. Yaşadığımız zamanın yoğunluğu yoruyor beni. Bu kadar dinamiklik ruhuma ağır geliyor. Her şey çok hızlı ve tüketilmeye hazır. Herkes bir şeyler üzerinden, bir şeyleri çiğneyerek hareket ediyor ve bunu yaparken de hiç kuşku, şüphe duymadan yapıyor. Bilmiyorum ben mi fazla abartıyorum bu durumu yoksa insanlar mı fazla rahat... Düşünmek lazım. Ama nereye kadar? Cidden bazen soruyorum kendime: "Düşünmeseydin daha güzel olur muydu her şey?"

Sanırım bunun bende yarattığı mazoşist zevki seviyorum. Evet içimde akıl almaz bir boşluk var. Ama dolmasını istiyor muyum bilmiyorum. Bir gün önce mutluluktan uçarken şimdi hayatımın sikilişini izlemek biraz acı veriyor olabilir. İnsanlar çok salak cidden bazen tahammül edemiyorum. Her şey, yaşadığımız tüm bu çevre yapay ve saçma ve gereksiz. İstemiyorum. Kaçmak gitmek istiyorum. Ama yanımda sevdiğim insanlarla yapmak istiyorum bunu.